Anasayfa > ARB Blog

Blog

Ağu20

Kaptan Yeniden Ironman

 |  Kategori: Haberler  |  Yorum: 2 yorum

etiketler  AliRiza BilalIronmanIronman KalmarTrekTTT

Kaptan Yeniden Ironman

Kaptan 2012 yilinda Fransa Nice'de katildigi ilk Ironman yarisindan sonra 

ikinci kez Isveç Kalmar'da duble yapti.

Bu yil Abu Dhabi uluslararasi triatlonu.Norveç 70.3 Ironman yarislarindan sonra Ironman Kalmari da bitirdi.

Kaptan yarisi bitirir bitirmez Facebookta yayinladigi kisa durum raporu söyleydi.

"Ironman Kalmar cok ama cok zor bir bisiklet etabiydi dumduz olmasina ragmen muthis ruzgar vardi ama simendifer gibi gittim, ancak bike sonlarinda dizimin arkasina hic tanimadigim bir agri cikti.Kosuda gecer dedim ancak bitirdi beni.Maratonda ilk 5k kosabildim sonraki 20k yurudum.Sanirim biraz dinlendi.Sonradan yine kosabilmeyi basardim kisaca boyle.Samimice bir yorum ;kosarken can acisindin defalarca bir daha katilani essekker kovalasin dedigimi hatirliyorum 


Bana hic destegini esigemeyen Turkiye TREK,antrenmayap.com,Mutlu Atli Burcu Erbek ,GNC Turkiye,PUMA,kulubum Hillside'in tum calisanlari hepinize sonsuz tesekkurler simdilik bu kadar opuyorum sizleri."

Kaptanin samimi duygulari böyleydi.Birde yaris sonrasi duygu ve düsüncelerini sordum.Sunlari yazdi ;

 

Kalmar harika bir yer.Yemyesil.Burada kalasim geldi.Bisiklete binmek,kosmak,yüzmek ve kayak yapabilmek için muhtesem bir ülke.Ironman yarisi ise baska bir dünya.

Yüzme parkurunda hiç karaya çikilmiyor.2 tur ve üstüne 1k lik düz bir etap var.Iki turda 2000 kisinin ayni zamanlarda 8 duba ve 2 köseden dönmeye çalismasi gerçek bir izdiham yaratiyor.Hiç rahat yüzemedim.Siyrilmaya çalistiysam da basaramadim.Bolca tekme tokat arasinda birilerinin suratina istemeden topugumu eklestirdim. Aslinda hayatimda dis gicirtisi nedir bilmezken  bir kulacin çeneme çarpasi sonucu ilk kez dislerimin gicirdadigini duydum.Hay huy derken sigilasan bir yerde üyelerim Kivanç ve Yamaç'i gördüm.Ayaga kalktim onlarla selamlasip devam ettik.

Yüzmeden neredeyse ayni zamanlarda çikmisiz. Göksen ise bir kaç dk önümüze.Hava serin oldugundan wet suit içine sadece mayo giymistim.Esyalarimi alip wet suit ve mayomu hizlica çikardim. Tri suitim,ayakkabilarim,kaskim gözlügüm kolluk ve rüzgar geçirmez ceketimi giyip bisikletimin yanina kostum. Arada elektrolit sivi almayida ihmal etmedim. Bunlarin hepsi bana 7dk'ya mal oldu.

Artik en sevdigim ve kendimce en kuvvetli oldugum etaba gelmistim. Yeni makinam Trek TT 9.8 ile cosmaya hazirdim.Parkur yaklasik 10k sonra "Öland" denilen bir adaya geçiyor. Hemde açik deniz üstünde 6k lik bir köprü ile.180k lik bisiklet etabinin büyük bölümü burada geçiyor.En yüksek yer 15metre.Ama rüzar. Ah o rüzgar......

Malum bir ada üstündeyiz Heryerden rüzgar aliyor.Kardesim saga dön sola dön rüzgar hep mi kafadan gelir ? Rüzgar Tanrisi Hermes beni sevmiyor anlasilan.Gözüm hep averaj hizimda. 6 saatlik kendime koydugum hedef için 30 kmh ortalama güzel.Ama ben Hermes'e inat 32 ortalama çeviriyorum.Bekir'in bana ödünç verdigi aero kask burada çok isime yariyor. Sagol Bekir kardes.Arada Gökseni görüyorum.Yanina gelince 2 laflayip uzuyorum yanindan.

60 ile 80. km lerde bürden rüzgar arkadan gelince kaptiriyorum kendimi 40/42lere çikiyor ortalamam.Ancak tam 60. km de 90 derecelik dönüste Hermesle yine kafa kafaya geliyoruz. Bu sefer daha kizgin daha bi sinirli bana.

Koskoca tanriyi bozmamak adina düsüyor hizim.150km de sag dizimin arkasinda bir agri peydah oluyor.Hiç tanimadigim bilmedigim bir agri.Evet agriyi biz sporcular taniriz biliriz.Yillarca spor yapan atletler sakatilklarini nasil tedavi edilecegini,tekrar eden agri ve sancilari çok iyi bilirler. Bense anlayamiyorum. Degisik bir agri bu.

  

Pedala çok yüklendim herhalde diyorum.Kosuya çikinca degisik hareket iyi gelecektir diyerek devam ediyorum. Ana karada Hermes pesimi birakmiyor.Bekir'in kaskina dogru bir atakta.Ne istiyorsa kaskimdan ?

Bitis düzlügünde seyretmeye gelen Dilek'le göz göze geliyorum. Saskin bakislarini geçtikten sonra, dank edip "AliRizaaaaaaaaaaa" diye bagiriyor. Ayni anda baska taraftan Göksu ayni sekilde "Haydi AliRizaaaaaaaa" diye basiyor çigligi.

Degisim alanina girmeden ayakkabilarimin cirtlarini çikarip pedal üstünde kalacak sekilde iniyorum atimdan.Kosarak ( kostugumu tahmin ediyorum belkide çalkalayarak ) bisikletimi birakiyorum.Çadira girip ayakkabi ve sapkami kafama geçirip kosuya baslamam 3dk sürüyor.

Hedefim 4.15 gibi maratonu kosmak.Polar saatim 12 kmh hiz gösterince hoooop yavas AliRiza diyorum.Iyi hissedersen sonlarda yaparasin.Bastan böyle kosup da sonra Caferden bez istemenin alemi yok.

Hedefimin arasinda her yemek istasyonunda durup sivi alip yemek yiyip sonra tekrar kosmak var.Yapiyorumda...

Ancak 5. km de diz arkasinda agri birden uyaniyor. Öyle bir uyanma ki sanki biri etime bir sey sokuyor. Duruyorum. Her  kosmaya çalismamda biri etime bir sey sokuyor.

Moralim yerlerde.Yürümeye basliyorum.Hizim 6kmh.Hemen bir hesap yapiyorum.Böyle gidersem 6 küsur saat daha sürecek.6 saat daha vücudumu çalistirasim yok.Kafamdan bin türlü düsünceler geçiyor.Iyi AliRiza hadi oglum yapabilirsin derken kötü AliRiza "haydi birak su güzel yesil çimlere yat.Dinlen. Zevkini çikar" diyor.Kötü AliRiza her dinlen dediginde dislerimi gicirdatan kulacin geldigi yer,siddetle agriyan dizimin arkasi,180k tas gibi seleye maruz kalan totomda dahil "Haydi yat dinlen diyor."

Kötü AliRiza seytan, iyi AliRiza melek.

Bu düsüncelere dalmisken birden saate bakasim geliyor.Seytanla Melegi çarpistirirken hizim satte 7.4kmh ye çikmis.Moralim düzeliyor. Haydi diyorum bak böyle daha bi hizili giderim.

Tüm maraton parkuru 3 tur .Yaklasik 14k.

Tüm parkurda halk siralanmis.Evinin önünde mangal yapan mi,dj'lik yapan mi,trampet çalip tempo tutan mi ? her geçen ironman adayi için kadeh kaldirip  düzinelerce bira içen mi ? 

Yaslisi genci,çolugu çocugu,engelsizi engellisi herkes destekte.Numaratör üstünde yazan isimlerimizi bagiriyorlar. Yanimizda kosan destek veren,alkislayan.O kadar duygusal anlar ki....

Ilk tur biterken Dilek,Nazli ve Göksu çilginca bagiriyorlar ama suratimdan anliyorlar ki kötüyüm."Dizim" diyorum çok fena.Kosamiyorum.Üzülüyorlar o lazim mi bu lazim mi. Haydi biraz kos deyip motive etmeye çalisiyorlar sagolsunlar.Yok diyorum yürümeye devam.

Geçen yil ironmande bisiklet etabinin  60. kilometresinde oglumu,çalistigim saatleri idmanlari düsünüp aglama krizine girmistim hemde yarisin yarisi dahi olmamisken.Bu yil böyle olmadi dedim maratona basladigimda.Ancak iki olay ki var ki beni çok etkiledi.Yazarken bile tüylerim diken diken oluyor.

Her turda agaçlik bir yerde masa sandalye getirip izleyen ve destek evren bir aile var.Digerleri gibi yarismacilara bagiriyor çagiriyorlardi. Son turda baktim yoklar.Masa sandalyeleri orda. Sandalyeye bir kagit ilistirilmis. Hem Isveççe hem Ingilizce yaziyor.

"Yemege gittigimiz için üzgünüz.Biter bitmez destege devam etmeye gelecegiz."

Iste burada Fransada  60.kmde gelen duygu seli burada geldi.Ne kadar siksamda kendimi gözyaslarima engel olamadim. Sanirim insan yorulunca duygusalada bagliyor,Heleki Avrasyada kosarken ülkemdaslarin" Aman ya ne kosuyo bunlar.Bunlarin yüzünden otobüste gelmiyo" dedigini hatirlayinca.....

2.turda kizlar yine yanimda yürüdüler. Motive ettiler.Bu arada önce Kivanç sonra Göksen geçti beni.Motive etmeye çalistilar ancak motive olmaktan çok bana Soleus kasinin saglam bir baglantisi gerekiyordu.

20k boyunca çesitli üsüncelerle yürüdüm. Maalesef hiç beslenemedim. Midem onlarca yiyecek arasindan sadece dagtilan salatalik tursusu ve limonu kabul etti.Tabi enerji namina hiç bir sey kalmadi.

Bir dönemeçta büyük bir pankarta "Pain is Temporary" yazmislar.Oguz Omurun geçen sene  yaristan bir gece önce attigi mesaj geldi. Aklima "AliRiza unutma tüm acilar geçecek, ama gurur hep kalacak"

Aha diyorum Oguzun lafi ama yarisi yok.Kosmaya devam.Dönüste ayni dönemecin arkasindan gelirken okudugum baska pankart yine aglamama sebep oluyor. "But Glory is Forever"  Gözyaslarim  bu sefer aciyla karisik kosmaya çalisiyorum. Aci içinde.En azindan bunu yazan kisilere bu yakisir deyip disimi sikarak pankarti isaret edip önce elimi kalbime vurup sonrada dudaklarima koyup öpücük yolluyorum.Alkislar çigliklar yükselirken bu motivasyon bir kaç yüz metre daha kosabilmeme yariyor.

Tüm maraton boyunca midem hiç bir sey kabil etmediginden yeme içme istayonlarindan servis edilen salataalik tursusu ve limon yiyorum. Bisiklette jel ve tatli yemekten içim bayilmis.

2.turun sonunda kizlar biryerlerden voltaren bulmuslar çiglik çigliga "ARB voltaren bulduk ay dur gitme açamadik" derken elime alip yürürken dizim arkasina sürüveriyoum. Ama terden durmuyor ki kayip gidiyor.

Bir kaç yüz metrede bir kosma denemelerimde bakiyorum ki acim daha az.Haydi oglum haydi AliRiza diyorum.Hayatimda ilk kez yarisirken kendi kendime yüksek sesle "Haydi Ali Riza motivasyon,motivasyon aci yok. Çek kolunu çek bacagini" diyorum.Haydi oluyor iste kosuyorum. Sik disini" diye kosarken adam geçmeye basliyorum.O arada bir atlet sesimi duymus ki "good job" deyip elini kaldirip selam veriyor.Sikili dislerimin arasindan gülümsemeye çalisarak ilerliyorum.Yüksek sesle kendimle konusmak motive etmiski kosarak ilerlerken Göksen'i yakaliyorum."Hocam iyilesti mi diz "diyor."Göksen iyi hissettim kaptirmisken gidiyorum" diyorum. O da benle kosmaya basliyor.Kendimce nasil bir tempo yakaladiysam onu arkada birakip devam ediyorum.Baska bir motivasyonum ise her turda bilegimize taktikalri renkli saç tokalari.Bu yarista 2 tane aldiysaniz yaris bitiyor demektir.3. turda toka yok onun yerine madalya takiyorlar.

Kilometreler bitmiyor.Istasyonlarda tursu ve limon yiyip devam ediyorum. Artik bitisteki anons seslerini duyuyorum. Kah saç tokalarina bakiyorum kah kendimle konusuyorum.Koskoca Ironman takini görüyorum ama daha oraya gelmek için sehirde 2k döndürüyorlar.Bitisteki  sokagin neredeyse her yönünden geçiyorum ama bir türlü bitise giremiyorum.Dön dolas ne 2 kilometreymis kardesim.Adim say,tokalara bak,motvasyon de valla son metreler en zoru. Sesleri duyuyorum "You Are an Ironmaaan" anonslari derken sokakta birden bariyerler daraliyor.Bu iyi. Köseyi dönünce 200metre uzaktaki mavi haliyi ve Ironman yazan taki,binlerce seyirciyi görüyorum.Içimi kaplayan sevinç ve mutlulugu anlatmam imkansiz.Defalarca bile yapiyor olsam herhalde ayni duygulari yasarim.

Kosarak mavi halida ilerlerken son 12k da neredeyse hep yanimda kosan baska bir atlet "go man goo" diye bagiriyor.Tribünlerin önünde Nazli,Göksu ve Dilek onlara daha önce verdigim Türk bayragini uzatiyorlar.Unutmadan pozumu onlara verip gurur ve sevinç içinde 2. kez Ironman olmak için takin altindan geçiyorum. O esnada spikerin haykirisi hala kulaklarimda AliRizaaaaaa You are an IRONMAN.

 

Bana destekleri için 

Türkiye TREK ve Sami KOEN,Baris ULUDAG,Yaver ve Izzet Baba

Türkiye GNC

Antrenmanyap.com,Burcu ERBERK ve Mutlu ATLI

PUMA

POLAR

hepsine ayri ayri tesekkür ederim.2014'de maceram daha da artarak devam edecek......

 

Fotolar için tiklayabilirsiniz

 

Bu yazı hakkında toplam 2 yorum bulunmaktadır. Sizde yorum ekleyebilirsiniz >

Yorumlar

Berke Oran
Yazan: Berke Oran   22.08.2013 16:40:48 - 16:40:35Hocam mutesem bir yazi. Okurken an be an yasadim yarisi..
Celal Gürsoy
Yazan: Celal Gürsoy   22.08.2013 16:57:00 - 16:56:47Kutluyorum, gençlere örnek oluyorsun (ve bizlere de...).

Yazıya Yorum Ekleyin

* Takma ad kullanabilirsiniz

* Yorumunuzda görülmeyecektir

 Evet   Hayır* Her defasında yeniden girmemeniz için